Κεραυνοί και Καταιγίδες

Ένας θεός ξέρει πόσοι πολλοί και πόσο διαφορετικοί κάττοι επεράσαν που τα σσιέρκα μου. Είχα κάττους αγγελάκια (Κυριολεκτικά. Έκατσεν πάνω τους ο σσιύλλος μου τζαι επήαν στον καττοπαράδεισο). Είχα κακούργους κάττους που μου εσσιέζαν επίτηδες πάνω στα σεντόνια μου. Είχα κάττους που εμοιάζαν του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ο Θεός να συχωρέσει την ψυχή του (τζαι του ενος τζαι του άλλου). Είχα κάττους σούππερσταρ, φουντωτούς τζαι χαδιάρηδες (κίτσια i miss you baby), τζαι είχα τζαι κάττους αμμαθκιασμένους (εγεννήθηκεν με άφθες, κολικούς, τριχοφάγο τζαι αιμορρόιδες).

Κάττον δαιμονισμένον όμως ακόμα εν είχα. Τζαι απέκτησα τον τωρά.

Εν ο πιό όμορφος κάττος του κόσμου. Εν μαύρος με πράσινα ματούθκια τζαι έσσιει ένα κεραυνό άσπρο πας την φατσούα του. Εξ'ού και το όνομα του, Thunder. Είσσιεν τζαι αρφήν κάποτε, την Μίου, αλλά εχάσαμεν την σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Εν ένα γλυκό χαριτωμένο χνουδωτό γατάκι. Άμαν τζοιμάται. Άμαν ξυπνήσει, βάλλω τον σταυρό μου γιατί ξέρω ότι ξεκινά το μαρτύριο.

Μόλις βγω από το υπνοδωμάτιο το πρωί, με περιμένει ενέδρα από τον ιπτάμενο μαύρο νίντζια. Συνεχίζω και περπατώ με τον νίντζια καρφωμένο πάνω στα καλάμια μου και πάω να κατουρήσω. Ο κάττος ξεκαρφώνεται τζαι προσπαθεί να μου κάμει το βρατζίν μου κομφετί. Μόλις μπω να κάμω μπάνιο, κάμνει σάλτα τζαι προσπαθεί να λουθεί μαζί μου. Μόλις φκώ που το μπάνιο καρφώνεται ξανά πάνω στα γυμνά μου πόδκια. Η διαδικασία του πρωινού ντυσίματος εν εφιάλτης γιατί έχω ένα σίφουνα να σκαρφαλώνει τζαι να κρεμμαλίζεται που το τζην μου (το οποίο εν γεμάτο τρύπες πλέον), να μου κλέφκει τες κλάτσες μου, τζαι μετά να μπαίνει μες τα παπούτσια μου. Μόλις με δεί ότι πάω να κατεβώ τις σκάλες για να φύω, βουρά με ιλιγγιώδη ταχύτητα να προλάβει πριν πάω εγώ, τζαι χώνεται στα πιό κάτω σκαλιά, ουτως ώστε να προλάβει να μου κάμει ενέδρα πάνω στα σκαλιά. Μετά πάω δουλειά τζαι ησυχάζει η κκελλέ μου. Τζαι το τζην μου.

Έρκουμαι πίσω που τη δουλειά, κάθουμαι να ξεκουραστώ, πηδά πάνω στα πόδκια μου τζαι θέλει να παίξουμεν πόλεμο. Σύρνω τον κάτω, ξανανεβαίνει, σύρνω τον κάτω, ξανανεβαίνει, σύρνω τον κάτω, ξανανεβαίνει, σύρνω τον κάτω, ξανανεβαίνει.
Μόλις φορήσω παντόφλες, βάλλει την κκελλέ του μέσα τζαι μεινίσκει τζιμέσα τζαι δεν φκαίνει. Ακόμα τζαι να περπατώ σε ούλλο το σπίτι, τζίνος θα έσσιει την κκελλέν του μέσα τζαι θα περπατά μαζί μου. Άμαν με βαρεθεί, καταστρέφει ΟΛΑ τα έπιπλα και φυτά του σπιθκιού. Και όλα αυτά γίνονται με την συνεχή υπόκρουση του καταραμένου κουδουνακίου που έσσιει πάνω στον λαιμό του. Ντιγκντινκιντιγκιντιγκιντικιντιγκντιγκι all the fucking time. Έκοψα του τα αρτζίδκια του πέρκιμον ηρεμήσει, αλλά μάλλον στην περίπτωση του ήταν απλά διακοσμητικά.

Πραγματικά εν ξέρω τι να κάμω. Θέλω να τον πακετάρω τζαι να τον πέψω Βραζιλία. Θέλω να τον πιάσω που τον νούρο να τον ανεμίζω τζαι να χορέψω καλαμαθκιανό. Θέλω να τον σουτάρω τζαι να βάλω γκολ. Θέλω να τον κρεμμάσω πας το δέντρο τζαι να τον κάμω Χριστουγεννιάτικο στολίδι. Εν αντέχω πλέον, ελύσαν τα νεύρα μου, θέλω να κλαίω. Βοηθάτε με σας παρακαλώ, εχετε κάποιες συμβουλές να μου δώσετε; Ξέρετε εκπαιδευτικά τρικ; Ξέρετε πως να τον δαμάσω; Ξέρετε πόσα κοστίζει να στείλεις πακέτο στη Βραζιλία;