Whatup Bitches?

Έσσιει λλίον τζαιρό να τα πούμεν έτσι είπα να σας πω ενα γειά. "Γεια!"

Επεθύμησα σας λλίον. Λλίον όμως. Έτσι μεν πέρνετε πάνω σας. Εν θα κάτσω να σας κάμω ανάλυση τι έκαμνα τον τελευταίο μήνα τζαι που εχάθηκα, θα το αφήσω σε σας να χρησιμοποιήσετε τη φαντασία σας όσο ελεύθερα τζαι άγρια θέλετε. Αν με θέλετε να έχω πρωταγωνιστίσει ξέρω γω σε κανένα σαδομαζοχιστικό πάρτυ ή σε κάποια μυστική αποστολή στις Άνδεις, fine by me.

Τολοιπόν, θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Ο λόγος που ξαναδίνω σημάδια ζωής είναι γιατί έχω κάτι πολύ συγκλονιστικό να σας πω. Συγκεκριμένα έχω δύο συγκλονιστικά να σας πω:

1. Εφκήκε νέο μανικιούρ που μεινίσκει πάνω στα νύσσια δύο ολόκληρες βδομάδες! Δύο! Βδομάδες! Είμαι κατενθουσιασμένη. Φαντάζομαι κάπως έτσι ένιωσε πολλύς κόσμος όταν περπάτησε ο πρώτος άνθρωπος στο φεγγάρι. Ή όταν έπεσε το Τοίχος του Βερολίνου.

2. Έχω πάρα πολλά σοβαρούς λόγους να πιστεύκω ότι στην προηγούμενη μου ζωή επέθανα απο στραγγαλισμό. Τώρα δεν ξέρω λεπτομέρειες, αν κρεμάστηκα που μόνη μου ή αν με στραγγαλισε ο Λατίνος εραστής μου. Ο λόγος που είμαι τόσο σίουρη για το προηγούμενο μου τέλος είναι γιατί όταν φορώ μπλούζες με λαιμό πόλο (έχει πιο επιστημονικό τρόπο να το πεις;) με πιάνει αμόκ. Αμόκ λαλούμεν! Νιώθω ότι πνίγομαι, έχω ταχυπαλμία τζαι κινώ νευρικά τον λαιμό μου πάνω κάτω αριστερά δεξιά για να αποφεύγω όσο γίνεται περισσότερο την επαφή με το πόλο. Εννα μου πείτε "Ε μεν το φορείς το μαυρογέρημο". Τζαι γω σας απαντώ "Δεν γίνεται να μεν το φορώ, πάει μου πολλά τα μαυρογέρημα!". Τζαι έτσι θα πρέπει να ζήσω με τα πόλο. Αναγκαστικά, για χάρην της απίστευτης εκθαμβωτικής ομορφκιάς. Αναρωθκιέμαι αν θα επάθαινα ανάλογο αμόκ με τον κώλο μου τζαι τα βρατζιά...τι προηγούμενο θάνατο άραγε θα μαρτυρούσε;