Οι αναμνήσεις μου ως Χάλυ Μπέρυ

Θέλω να μοιραστώ κάτι εντελώς άσχετο μαζί σας. Εχτές εθυμήθηκα ένα κομμάτι απο τις πιο ωραίες αναμνήσεις των καλοκαιρινών διακοπών που μας πέρασαν, το κομμάτι όπου εγώ εκατάφερα να φτάσω στο στάδιο λίγο πριν τον πνιγμό, δύο φορές. Ναι, δύο φορές.

Κάθε εποχή του χρόνου για μένα συνοδεύεται απο μια σειρά έμμονων ιδεών τζαι η εμμονή του περασμένου καλοκαιριού ήταν ότι θα έχει πολλύ χάζι να εξερευνήσουμε με μάσκες τον βυθό των παραλίων του Πρωταρά με τον Μώρατσο. Επήα εγόρασα τις μασκούλες μας, κόκκινη για μένα και μπλέ για τον Μώρατσο, ε εννοείται, αγοράκι κοριτσάκι, πως θα τις ξεχωρίζαμε μετά; και με ένα ενθουσιασμό ετοιμαστήκαμε να γνωρίσουμε το άγνωστο (προφυλακτικά, σακούλια, φύτζια, λάστιχα αυτοκινήτου, αλυσίδες πλοίων, λίγα ψαράκια και όπως πάντοτε -ο πάντα ευπρόσδεκτος- βίλλος της θάλασσας).

Την ώρα που ετοιμαζόμουν να φορήσω τη μάσκα, ένιωσα μιαν περηφάνια να φουντώνει τα επιεικώς μεσαίου μεγέθους στήθια μου. Τους τελευταίους μήνες εγυμνάζουμουν αρκετά (2 φορές την εβδομάδα, σωστή Ελένη Πετρουλάκη έγινα) τζαι όπως αντιλαμβάνεστε ο κώλος απέκτησε μια ανοδική πορεία, η οποία πορεία αναδυκνυόταν κατάλληλα με την βράκα που εφορούσα (όσο πιο τεράστιο τόσο πιο ωραίο, μπραζίλιαν τζαι αηδίες). Είχα μαυρίσει αρκετά τζείντες μέρες γιατί έλειψεν μας το αντιηλιακό, ετράβησα τα μαλλιά μου πίσω με wet look (ήταν όντως wet, που την πυρά την πολλή είχα συνέχεια την κκελλέ μου μες το νερό) τζαι γενικώς ρε παιδκιά ήμουν μια πουτταρέλλα! Τζαι έτσι όπως επήεννα να φορήσω την μάσκα, ένιωθα σαν μια ατρόμητη εξερευνήτρια (μην πάει ο νους σας στην Dora), ένιωθα περιπετειώδης ρε παιδί μου και σε συνδυασμό με τον κόρματσο, ένιωθα η Χάλυ Μπέρυ που το James Bond (αν δεν θυμάστε τη σκηνή, σας επισυνάπτω μια φωτογραφία)



Που λέτε, πριν να ξεκινήσουμε επροσάρμοσα την μάσκα, η οποία εδυσκολεύκετουν να περάσει που τον κότσο μου, έτσι άνοιξα την λλίο για να είμαι άνετη τζαι εξεκινήσαμε για ένα επικό ταξίδι. Αααχ τι ωραία που ήταν...προφυλακτικά, σακούλια, φύτζια, λάστιχα αυτοκινήτου, αλυσίδες πλοίων, λίγα ψαράκια και όπως πάντοτε -ο πάντα ευπρόσδεκτος- βίλλος της θάλασσας τζαι κάθε ένα λεπτό να γεμώνει νερό η μάσκα μου ΤΖΑΙ το φυσούνι μου. Για να μεν χαλάσω την εμπειρία συνέχιζα ακάθεκτη, απλά άνοιγα τη μάσκα για λίγο για να φύγει το νερό τζαι εφυσούσα με μανία στο φυσούνι για πεταχτεί το νερό απο πάνω. Κάπου ανάμεσα στο άνοιγμα της μάσκας και στο μανιακό φύσημα εκατάφερα τζαι εκατάπια που το στόμα τζαι που τα ρουθούνια κάπου μισό λίτρο θαλασσινό νερό τζαι άρκεψα να ψιλοπνίουμαι. Ευτυχώς ο Μώρατσος ήταν κοντά τζαι κουτσά στραβά εκαταφέραμεν τα να φκούμε έξω.

Λίγα βήματα πριν την στεριά με το νερό μέχρι τα γόνατα, αντί για Χάλυ Μπέρυ ξεκίνησε η έξοδος της Χάλι Μάυρο: έβγαλα τη μάσκα αργά και αισθησιακά και άρχισα να βήχω, να φτύνω ρέγχες, να βήχω, να φυσώ μύξες, να φτύνω ρέγχες, να βήχω, να βήχω, να βήχω τζαι να φκαίνουν ρέγχες που μόνες τους, να φυσώ μύξες και να φτύνω ρέγχες. Ήταν θρυλική στιγμή και ειδικά στη φάση που τα παιδάκια γύρω μου τρομαγμένα άρχισαν να βγαίνουν απο το νερό ήταν το αποκορύφωμα σε μια θεαματική έξοδο. Εδώ αξίζει να αναφέρω πως δεν έκοψε σε καμία φάση ο νους μου να μικράνω λίγο τη μάσκα και επανέλαβα το ίδιο ακριβλως σενάριο και την επόμενη μέρα. Και το πιο αστείο απο όλα είναι ότι αυτό ήταν απο τις πιο ευχάριστες μου αναμνήσεις απο το καλοκαίρι (ίσως έπαιξε ρόλο και ο βίλλος της θάλασσας).